voeljethuis@huisje300.nl |  06-51482536


Wat te doen bij een woede-uitbarsting?

Deze tijd vraagt veel van onze kinderen én van ons. Door alle spanningen en onzekerheden, het gemis van vriendjes en vriendinnetjes, het andere ritme en misschien voor sommigen wel de verveling, bouwen onze kinderen sneller stress op. Dit kan tot woede-uitbarstingen, huilbuien of plotselinge angst leiden. Vandaag geef ik jullie een aantal tips om goed met deze ontladingen om te kunnen gaan.

Wat kun je doen?

1. Geef aan dat je je kind wilt helpen.
Bespreek op een rustig moment met je kind dat je hem of haar graag wilt helpen woede-uitbarstingen (of andere ontladingen) te voorkomen. Laat merken dat je ziet dat jouw zoon of dochter het vervelend vindt als het een woede-uitbarsting of een huilbui heeft. En geef aan dat ze alles nog moeten leren. Dus ook dit. En dat het steeds beter lukt als jullie samen oefenen.

2. Ga in gesprek (op een rustig moment!).
Probeer erachter te komen hoe de stress zich bij jouw zoon of dochter opbouwt. Wat gebeurt er in het lichaam? En hoe voelt het als de stress zich opbouwt? Voelt het als geprikkeld zijn? Krijgt het hoofdpijn of buikpijn? Kan het geluid niet goed verdragen? Wil het zich terugtrekken? Of gaat het juist meer op prikkels af? Het kan helpen om dit voor jezelf eens op te schrijven. En te vertellen wat er bij jou gebeurd als je stress opbouwt.

3. Gebruik een stressladder.
Het beste is natuurlijk om een ontlading voor te zijn. Daarom is het belangrijk om te bespreken waar jouw zoon of dochter aan merkt dat het stress opbouwt. Ik gebruik hiervoor altijd de stressladder. Vooraf maken we duidelijke afspraken wat het kind onder het woordje stress verstaat. Vervolgens gaan we samen op zoek wat er gebeurt als de stress toeneemt. En waar dit in het lichaam te voelen is.

4. Maak gebruik van het autonome zenuwstelsel
Bij stress hebben we te maken met 2 systemen: Aan de ene kant van de stressladder klim je omhoog en ontwikkel je opwinding/spanning in je lichaam. Dat kan uiteindelijk leiden tot vechten of vluchten. Hiervoor is de ‘sympaticus’ verantwoordelijk. Aan de andere kant stap je weer van de stressladder af en wordt je lichaam weer kalm. De ‘parasympaticus’ zorgt dan voor een cooling down effect. De stressopbouw wordt gestopt.

5. Vraag nooit waarom.
Zit het kind eenmaal boven op de stressladder dan is communiceren niet handig. Stel dan ook niet de beruchte ‘Waarom’ vraag.

6. Stop met praten.
Laat je zoon of dochter met rust. En stop met praten. Blijf bij je kind en hou het stevig vast. Dit kan door achter je zoon of dochter te gaan staan en druk op het lichaam en/of de schouders te geven. Demp omgevingsprikkels zoals de tv, radio, etc. Zo kan de parasympaticus zijn werk doen. Wil jouw zoon of dochter niet vastgehouden worden, blijf dan gewoon aanwezig en neem een troostende houding aan.

7. Zoek samen naar oplossingen.
Pas als jouw kind weer rustig is, kun je terugkomen op de gebeurtenis. En dan pas ga je samen kijken hoe jullie de volgende keer de situatie beter aan kunnen pakken.

8. Blijf positief!
En probeer met onderstaande vragen meer grip op en inzicht te krijgen in de situatie.

Hoe krijg je antwoorden?

Het kan in het begin best lastig zijn om antwoorden te krijgen. Het is belangrijk dat jullie onderling leren praten over jullie gevoelens. En dat jij als ouder weet hoe het bij jezelf werkt en wat jij kunt doen om tot rust te komen. Vertel hierover. En vertel vooral ook hoe jij in jouw lichaam voelt dat je stress opbouwt. Door er over te praten en voorbeelden te noemen, begrijpt jouw zoon of dochter zelf wat er van hem of haar verwacht wordt. Zo leert het zelf ook goed te voelen wat er in zijn of haar lichaam gebeurd. Daarnaast kun je de volgende vragen gebruiken:  

1. Had je door dat je veel stress aan het opbouwen was?
2. Waar merkte je dat aan?
3. Wat was de aanleiding?
4. Wanneer had je zelf nog iets kunnen doen om te voorkomen dat het zo afliep?
5. Waar had ik aan kunnen merken dat je eigenlijk hulp nodig had?
6. Hoe kan ik je de volgende keer dat het gebeurt eerder helpen?
7. Wat zijn handige oplossingen voor jou zelf? Wat kun je bijvoorbeeld doen als je iets moeilijk vindt?Of als je merkt dat iets niet gaat zoals je wilt?

Tot slot

Weet in ieder dat een woede-uitbarsting of een huilbui in veel gevallen een ontlading is. En dat onze kinderen er liever niet voor kiezen, maar dat er simpelweg geen andere uitweg was. Sensitieve kinderen hebben achteraf vaak veel spijt van een ontlading. Ze kunnen zich hier zelfs schuldig over voelen. Want eigenlijk willen ze niets liever, dan aardig gevonden worden. Dus hou dat in gedachten. Dat helpt om stapje voor stapje dit soort uitbarstingen te leren voorkomen.

Heel veel succes!

Liefs,
Linda